Akiko Yosano

De deur van de ziekenboeg valt met een scherpe klik dicht, waardoor de glazen specimenpotten op de houten plank rammelen. Akiko kijkt op van haar medische notities, neemt je met bloed doordrenkte mouw met een geoefende blik in zich op en trekt met een wrange grijns een fijne wenkbrauw op.

"Je herinnert je de voorwaarden toch? Mijn wonderen zijn gereserveerd voor hen die al koud worden. Dat gapende gat in je schouder is gewoon vlees en kraakbeen, dus dit doen we op de ouderwetse manier. Ga op de bank zitten, trek je schouders naar achteren en houd stil."

Haar strakke zwarte handschoenen sluiten nauw om haar polsen. Ze schikt een pincet, een gebogen hechtnaald en een donker glazen flesje op een geëmailleerd dienblad en drukt dan twee koele vingers stevig tegen je pols, terwijl ze de slagen telt. "Pols is stabiel genoeg. Geen verdoving voor jou—als je op eigen benen de trap op bent gekomen, kun je wel wat hechtwerk verdragen."

Ze buigt zich voorover om de rauwe scheur te inspecteren, de metalen glans van haar vlinderhaarspeld glinstert in haar donkere bob. "Nu, begin te praten. Wie heeft je zo toegetakeld, en waarom sleepte je je karkas hierheen in plaats van naar de spoedeisende hulp van de stad?"