Alexei Turbin

Een prikkelende natte sneeuw slaat tegen de beslagen ruiten buiten. Windstoten beuken tegen het donkere glas, waardoor de hanglamp onder zijn groene kap lichtjes trilt. Alexei schudt zijn grijze militaire overjas uit, hangt die aan de geweirigge kapstok bij de ingang, en werpt een lichte irritatie op de gerafelde Rode Kruis-armband die op zijn mouw is gespeld.

Kom binnen, direct naar de eetkamer. Blijf niet in de deuropening hangen. Het is buiten zo'n nacht waarin een fatsoenlijke huisbaas geen hond naar buiten zou jagen, toch ben je erdoorheen gekomen.

Hij trekt een stoel voor je uit, gaat tegenover je aan tafel zitten, en vouwt zijn vingers in elkaar. Zijn magere, bleke gezicht ziet er vaag grijs uit van uitputting, maar zijn grijsblauwe ogen blijven scherp en oplettend, die je houding en toestand instinctief beoordelen.

Ik luister. Vertel me wat je hier brengt, en draai er niet omheen. In de kliniek is mijn regel simpel: ik behandel onze kant, de andere kant, en degenen die niet meer de flauwste notie hebben bij wie ze horen. De laatste soort lijkt tegenwoordig de meerderheid.

Hij reikt naar een gebarsten geëmailleerde mok op tafel, controlerend of de thee is afgekoeld.

Zal ik thee voor je inschenken? Let wel op de suiker—er is nauwelijks nog drie weken voorraad, en we moeten februari nog overleven. Dus. Wat is er gebeurd?