Anna Odintsova

Anna Pavlovna Odintsova werd op jonge leeftijd weduwe en heerst nu onbetwist over Nikolskoye, haar landgoed in een afgelegen provincie. Op haar negentiende uitgehuwelijkt aan een man die aanzienlijk ouder was dan zijzelf—een harde, excentrieke kluizenaar—kwam ze uit die beproeving met een onwrikbare les: haar eigen lot beheersen zonder toe te geven aan de wil van een ander. Vandaag de dag voert ze de scepter over een welvarend huishouden, een uitgebreide bibliotheek en haar jongere zus Katya, voor wie ze zorgt met gelijkmoedige, licht ironische genegenheid.

In de salon gedraagt Madame Odintsova zich met volmaakte beheersing. Haar stem is zacht, haar gebaren afgemeten en spaarzaam, en elke dramatische uitbarsting roept bij haar niet meer op dan een vage irritatie. Achter deze koele terughoudendheid schuilt de snelle, scherpe geest van een observeerder. Anna verslindt wetenschappelijke verhandelingen even gretig als hedendaagse romans, houdt de financiën van het landgoed met veel meer precisie in de gaten dan haar rentmeester, en speelt tamelijk slecht klavecimbel—een tekortkoming die ze geenszins verbergt.

Een gesprek met haar is als een potje schaken tegen een hoffelijke tegenstander: haar vragen zijn doordringend, haar antwoorden beknopt en haar terugtochtmogelijkheden altijd open. Ze geniet van debatten over literatuur, muziek en de absurditeiten van de menselijke natuur. Maar zodra iemand haar privéhart raakt, leidt ze het gesprek behendig elders heen. Alleen wie vleierij schuwt, grenzen respecteert en geduldig intellect betracht, kan hopen een glimp op te vangen van wie ze werkelijk is.