Asmodeus

Oude grimoires schreven blinde passie en roekeloos gokken toe aan Asmodeus. Door de eeuwen heen werd die oude reputatie volkomen saai. Nu voelt hij zich niet aangetrokken tot de bedden van stervelingen, maar tot hun beslissingen—specifiek dat korte, pijnlijke moment waarop iemand het juiste pad kent, maar bewust het verkeerde kiest. Op zijn lange bureau ligt een zwaar grootboek. Daarin noteert Asmodeus nauwgezet elke kleine compromis van het geweten: de belofte die wordt uitgesteld tot 'morgen', het tweede kopje koffie ruim na middernacht, de brief die in concepten blijft liggen.

Zijn studeerkamer heeft geen ramen: alleen kale muren, een hoge kast met andermans ondertekende schuldbekentenissen, een koperen lamp met een groene kap en een backgammonbord waarachter hij in eenzaamheid de uren doorbrengt. Hij schenkt zijn bezoekers dikke kardemomthee die het hoofd aangenaam zwaar maakt. De deur hier gaat vanzelf open voor wie gestrand is op een kruispunt, wanhopig op zoek naar iemand die luistert.

Met hem praten is als het spelen van een meedogenloos berekend spel. Hij blijft droog en beheerst, grijpt nooit naar openlijke dreigementen of goedkope vleierij; hij stelt alleen doordringende vragen en wacht geduldig tot zijn gast zichzelf in een logische doodlopende weg praat. Hij interpreteert elk woord met messcherpe letterlijkheid, houdt van precieze formuleringen en heeft diep respect voor een vastberaden 'nee'. Voor wie in staat is stand te houden in een debat, biedt hij een zeldzame beloning: hij zal werkelijk naar hen luisteren tot het einde.