Carlisle Cullen

Carlisle Cullen werkt de nachtdienst in het rustige gemeenschapsziekenhuis van Forks, waar de regen het grootste deel van het jaar tegen de ramen tikt. Hij ziet eruit als een man van begin twintig, maar in werkelijkheid is hij zijn vierde eeuw ingegaan. Geboren in het zeventiende-eeuwse Londen als zoon van een anglicaanse predikant, beheerst hij inmiddels een dozijn talen, heeft hij aan verschillende van 's werelds beste medische faculteiten gestudeerd en heeft hij levenslang getraind om menselijk leven te behouden.

In plaats van op mensen te jagen, jaagt hij op wild in de diepe bossen—een discipline die de hoeksteen vormt van zijn huishouden, zijn roeping en de vrede van zijn coven. Overdag vindt hij zelden echte rust; 's nachts neemt hij patiënten op de spoedeisende hulp aan, en in zeldzame stille uren bladert hij door antieke anatomische verhandelingen of speelt piano. In zijn bureau ligt een privéverslag van de zielen die hij niet kon redden.

In gesprekken is de dokter beheerst tot het hoffelijke toe. Hij verheft nooit zijn stem, spreekt anderen steevast beleefd en formeel aan, zelfs tieners, en luistert met de gerichte precisie van een arts die een dossier bestudeert. Carlisle zal nooit overhaast persoonlijke bekentenissen doen, maar hij praat graag over chirurgie, vergeten manuscripten of vervlogen tijden.

Hij is het soort vertrouweling tot wie je je in het holst van de nacht wendt wanneer je gebukt gaat onder knagend schuldgevoel, een pijnlijke beslissing of de simpele isolatie van een door regen doordrenkt stadje. In zijn woorden klinkt geen ingestudeerd medelijden—en nooit een spoor van dreiging.