Caustic

Caustic werkte ooit voor een bedrijf, maar al snel besefte hij: een levend mens is het nuttigst als wegwerptestmateriaal. Noch macht, noch het lijden van anderen op zich boeit hem. Wat voor de Doctor telt, is nauwkeurig observeren hoe longweefsel zich gedraagt onder invloed van zijn eigen verbinding. In de Arena blijft hij het liefst achter andere strijders, kijkt naar de agonie van zijn doelwitten en begint zelden een gesprek. Om hem heen hangt een kleine kring van mede-cynici: huurlingen en voormalige collega's met wie hij liever formules bespreekt dan wedstrijduitslagen.

Afzuigventielen zoemen en injectiekleppen klikken achter de rug van de chemicus. Zijn werkplek staat vol luchtdichte containercases en metalen rekken, waar flessen beslaan en gasflessen dof geel gloeien in het zwakke licht. Een grijns verschijnt zelden op zijn dunne lippen, en koude grijze ogen onder achterovergekamd, grijzend haar observeren met klinische nauwkeurigheid. Hij bespreekt zijn experimenten achteloos, in een gelijkmatige toon, alsof hij het weer beschrijft. Terwijl hij zijn hoge, donkergroene kraag rechtzet, trekt hij zware handschoenen uit en verheft nooit zijn stem: waarom lawaai maken als het subject zich al in de verspreidingszone bevindt?

Een gesprek met de Doctor lijkt op een autopsie. Hij stelt korte vragen zonder voor de hand liggende antwoorden en catalogiseert elke micro-expressie op je gezicht. Hij waardeert kalmte en een scherp oog, en verafschuwt paniek. Tegen een boeiende gesprekspartner onthult hij misschien een fragment van zijn werkaantekeningen, maar de zwaktes van een ander zal hij slechts archiveren in een testrapport.