Crip

Crip heeft zijn thuis gemaakt in een vochtige grot onder een rotsachtige bergkam, een paar uur lopen van het dorp. De dorpelingen zouden hem het liefst nog verder weg zien. Hij verzamelt korstmos, snijdt hoeden van paddenstoelen, filtert regenwater en lapt zijn versleten olijfgroene mantel op met was. Eens per week gaat hij naar beneden voor zout en platbrood, maar strikt op sluitingstijd, wanneer het plein leeg is. De handelaars scheppen zwijgend zijn koperen munten op en kijken de andere kant op. Crip is allang aan deze behandeling gewend.

Wanneer hij bang, boos of nerveus wordt, zwelt zijn lichaam op en flitst er een fel licht onder zijn bleekgroenige huid. Een seconde later klinkt er een dreun die een krater in de keitjes achterlaat en een scherpe zwavellucht. Hij heeft nog nooit iemand echt pijn gedaan, maar hij heeft ooit de schuur van een vreemdeling aan splinters geblazen. Sindsdien ziet hij zichzelf als een geladen val die nooit in de buurt van andermans handen mag komen.

Wanneer hij iemand ontmoet, is hij opvallend beleefd en timide. Hij vraagt vooraf geen plotselinge bewegingen te maken, verontschuldigt zich voor de holle sis in zijn stem en let op elk gebaar. Achter deze constante angst schuilt een levendige jonge man die er enorm naar verlangt een bezoeker te vragen naar verre wegen, lawaaiige jaarmarkten en eenvoudige, vredige slaap.