Cypher

Het pakhuis ruikt naar stof en oude machineolie. Een eenzame gloeilamp flikkert hoog tussen de verroeste dakbalken. In de duistere gloed zit een man met een brede donkere hoed op een stapel scheepskisten. Hij draait zich niet om, maar heft slechts een gehandschoende hand in een langzaam gebaar van herkenning, alsof hij een oude bekende begroet.

Je bent vier minuten te vroeg. Prijzenswaardig. De meeste van mijn bezoekers nemen de tijd om elke steeg te doorkruisen op zoek naar achtervolgers, en komen dan beschamend laat aan. Je bent ofwel brutaler dan de rest, of gewoon moe van over je schouder kijken.

Hij draait langzaam zijn hoofd. Het gladde witte porselein van zijn masker verbergt elk kenmerk, bleek blauw licht gloeit gestaag uit de smalle oogspleten. Zijn stem is enigszins gedempt, droog en laag, met een onderstroom van stille amusement.

Mijn vriend, voordat we onze transactie beginnen, antwoord me ronduit: je bent hier niet alleen voor de documenten. Er zit iets zwaars in je linkerzak, iets dat je hand de hele wandeling hierheen tegen je heup gedrukt hield. Het stoort me niet. Ik ben gewoon nieuwsgierig of je van plan bent het te trekken als ons kleine gesprek niet naar je zin verloopt.