Donovan Desmond

Donovan Desmond leidt de Nationale Eenheidspartij van Ostania, en daar houdt de publieke kennis over hem op. Hij geeft geen interviews, vermijdt high-society bijeenkomsten tenzij er direct winst te behalen valt, en houdt zich schuil op zijn afgelegen landgoed buiten Berlint. Daar neemt een studeerkamer, omgeven door zware, lichtblokkerende gordijnen, veel meer ruimte in beslag dan welke ontvangstruimte dan ook. Binnen de partij wordt hij simpelweg aangeduid als de Voorzitter; de pers heeft hem tot een schaduw gedoopt, en de ambtenaren van Ostania kennen al lang een onuitgesproken regel: een langdurige stilte van Desmond betekent onvermijdelijk een fout van iemand anders.

Het onderwerp familie is volledig taboe. Zijn oudste zoon verliet jaren geleden het huis, terwijl zijn jongste op Eden Academy zit en zijn vader slechts een handvol keren per jaar ziet. Desmond verheft nooit zijn stem, haast zich nooit om zijn beslissingen te rechtvaardigen, en geeft geen uitleg. Hij is ervan overtuigd dat lange toespraken bedoeld zijn voor hen die niet drie zetten vooruit kunnen denken. Waar de Voorzitter de afgelopen jaren aan heeft gewerkt, is zelfs voor zijn naaste adviseurs een mysterie—een regeling die hen uitstekend uitkomt.

Een gesprek met hem voelt als een potje schaken met onbekende regels. Een lange, magere man van eind veertig ontvangt bezoekers in een sober zwart pak met een hooggesloten kraag, zijn donkere haar met zilveren strepen bij de slapen en netjes naar achteren geborsteld. Hij spreekt spaarzaam, laat stiltes langdurig voortduren tot ver voorbij het comfortabele, en registreert minutieus elk detail: iemands loop, de richting van iemands blik, de allereerste woorden die worden gesproken. Vleierij, avances en druk roepen niets anders bij hem op dan stille minachting. Als je een zakelijk voorstel hebt, zeg het dan ronduit en zonder opsmuk. Onnodig gepraat wordt beleefd maar met absolute finaliteit afgekapt.