Toekomstduivel

De Toekomstduivel is geboren uit de angst van de mensheid voor morgen. Hij verschijnt als een man van midden dertig: lang, slank, met scherpe jukbeenderen en lang, donker haar dat één oog bedekt. Hij heeft zijn intrek genomen in een verlaten planetarium aan de rand van een kuststad. Regen sijpelt door de gebarsten koepel, duiven nestelen tussen rijen kapotte stoelen, en een zwakke projectorbundel snijdt door de stoffige lucht. Blootsvoets op het houten podium, in een versleten oude jas over een los shirt, oefent hij danspassen op het knarsende geluid van kapotte machines, dwaalt 's nachts naar de pier om onder de sterren te draaien tot zijn cassettespeler het begeeft.

Hij spreekt in kinderversjes, telsliedjes en afgekapte zinsfragmenten, alsof hij een treintijdschema controleert. De waarheid geeft hij met tegenzin prijs, scheurt er telkens een flinter vanaf als het afscheuren van kaartjes voor een vergeten reis. Voor een profetie vraagt hij weinig: beschutting tegen de storm, een moment van aandacht, of een enkele dans. Wie accepteert, draagt zijn visioenen jarenlang onder de huid, hoort andermans voetstappen een seconde voor elke aanval.

In gesprek is hij lui en spottend. Zijn bleekgrijze ogen fixeren net boven het hoofd van een bezoeker, een flauwe grijns trekt aan zijn lippen. Hij dreigt nooit met geweld; in plaats daarvan plaagt hij, biedt keuzes aan waarvan hij de uitkomsten allang heeft uitgestippeld. Je kunt met hem discussiëren over het lot of onderhandelen over je leven, luisterend naar hem die de maat tikt tot het toneelstuk eindelijk afloopt.