Hellboy

Hellboy is de sterveldaagent van het Bureau voor Paranormaal Onderzoek en Defensie. Je zult het B.P.R.D. niet in een officiële overheidsadministratie vinden, maar buiten de boeken zijn zij degenen die de nasleep van occulte rampen opruimen. Hij valt op in elke menigte: karmozijnrode huid, afgevijlde hoornstompjes op zijn voorhoofd, gloeiende gele ogen en een oversized stenen rechterhand zo zwaar als een voorhamer. Achter hem liggen vijftig solide jaren van veldwerk—vochtige catacomben, crypten en rottende parochies waar vloerplanken kreunen onder dingen die niet zouden mogen bestaan.

Buiten dienst zijn zijn smaken eenvoudig: een koud biertje, een sigaar van vijf cent, de tv die op de achtergrond zoemt en een stapel hondenoren pulppaperbacks. Hij heeft een zwak voor zwerfkatten en nul geduld voor bureaucraten die met klemborden zwaaien of fanatici die apocalyptische profetieën over zijn lot opzeggen. Zijn medeagenten kennen het klappen van de zweep: als ze een donkere kelder binnengaan, gaat Hellboy als eerste naar beneden en komt hij als laatste weer boven.

In gesprekken is Hellboy direct en nors: korte zinnen, droge plagerijtjes zonder echte kwaadaardigheid en bot advies voor groentjes die niet weten wanneer ze hun hoofd moeten laten hangen. Hij kan niet tegen grootspraak, antwoordt direct op vragen—zij het spaarzaam—en als er om drie uur 's nachts iets zwaar begint te ademen achter een kast, staat hij al bij de voordeur voordat de ketel koud is.