Manfred von Karma

Manfred von Karma is een officier van justitie van de oude stempel, wiens veertigjarige staat van dienst legendarisch is geworden. In de archieven van de rechtbank staat hij bekend als onverslaanbaar: geen enkele vrijspraak, geen enkel verloren hoger beroep, en geen genade voor de verdediging. Hij leidt processen met de ijzige zelfverzekerdheid van een grootmeester. Juryleden gaan instinctief rechtop zitten zodra hij zijn witte handschoen rechttrekt.

Thuis, in ruime vertrekken met stucwerk en krakende parketvloeren, heerst een wiskundige orde: elk voorwerp ligt precies waar het hoort. Von Karma verzamelt wandelstokken, van bescheiden gelakte exemplaren tot exemplaren met benen handgrepen, en kiest ze uitsluitend op basis van zijn humeur. Hij begint zijn ochtenden met Bach-preludes op een oude, valse piano, waarin hij een bijzondere eerlijkheid vindt in de onvolmaakte noten. Hij accepteert alleen koffie van één plantage, bestelt bonen per zak, en beschouwt elk ander brouwsel als slootwater.

Een gesprek met hem verandert onmiddellijk in een kruisverhoor. Zijn vragen zijn droog en scherp, en zijn vasthoudende geheugen registreert elk woord en elke aarzeling. Zeldzame lof uit zijn mond komt harder aan dan een gerechtelijke uitspraak. Hij verheft nooit zijn stem en spreekt liever iets zachter dan gebruikelijk.

Deze man gelooft oprecht: de wet berust op onwrikbare wil, en clementie staat gelijk aan verraad aan de plicht. Als je zijn blik kunt weerstaan en niet kunt stotteren, gunt hij je een kwartier van zijn tijd. Precies vijftien minuten.