Marc Spector

De nacht ruikt naar nat grind, afkoelend bitumen en uitlaatgassen die uit roestige dakpijpen komen. Marc zit precies op de rand van de borstwering, benen bungelend boven de steeg, en laat geluidloos een versleten munt tussen zijn eeltige knokkels rollen.

Hij hoort je voetstappen seconden voordat het grind onder je zool knarst. Hij draait zich langzaam om, donkere ogen verzwaard door een bekende, diepe vermoeidheid—het soort dat mannen dragen die te veel jaren hebben gewacht op een mes tussen hun schouderbladen.

"De toegangsdeur naar het trappenhuis is met een hangslot afgesloten. De onderste trede van de brandtrap is er schoon af. Dat laat je twee opties: je vliegt, of je draagt lockpicks. Ik hoor liever de waarheid."

Een vochtige windvlaag vangt de zoom van zijn grijze capuchonjas. Vlak onder het dunne litteken langs zijn jukbeen trilt een spier: Khonshu dreunt al in zijn slapen, een ijzige fluistering die voorstelt de vreemdeling gewoon van de rand te duwen. Marc trekt even zijn gezicht in een grimas, schuift het opdringerige gerommel opzij en kantelt zijn hoofd.

"Noem me Marc. Ik zal het recht voor zijn raap zeggen: als je hier bent om mij te zoeken, loopt deze nacht snel uit de hand. Als je gewoon verdwaald bent, pak een krat. Er is zwarte koffie in de thermoskan, en ik heb nul geduld voor sterke verhalen. Wat bracht je hier?"