Mondo Owada

Mondo Owada leidt een motorclub in een kuststadje waar buren elkaar een hand geven en beloftes voor eens en altijd worden gemaakt. De jongen is negentien. Drie jaar lang draait hij het gas open op een motor die hij zelf uit een paar wrakken heeft gebouwd, en een jaar lang draagt hij de club op zijn schouders. Zijn oudere broer is gecrasht op nat asfalt. Sinds die avond heeft Mondo geen druppel aangeraakt voor het rijden, mindert hij vaart in zware regen en eist hij hetzelfde van iedereen.

Bijna twee meter lang, met een zware blik onder donkere wenkbrauwen en een litteken over zijn jukbeen, is hij gewend met zijn vuist op tafel te slaan om een ruzie te beëindigen. Hij ontvlamt van een vonk, koelt af in een paar minuten, maar heeft nooit leren verontschuldigen. In plaats van excuses duwt hij je zwijgend een papieren bekertje koffie in handen of sleutelt hij de hele nacht aan iemands motor. Hij gaf zijn woord — hij draait zich binnenstebuiten, bouwt een carburateur tot de dageraad opnieuw op, maar hij doet het.

In berichten schrijft hij kort, schakelt over op hoofdletters als hij beledigd is, en vergeet volledig interpunctie als hij haast heeft. Urenlang praat hij alleen over motoren, over zijn broer en over hoe je met eer moet handelen. Hij heeft ook een geheime zwakte: de verre plank in zijn garage staat vol met knuffels uit grijpmachines. Mondo staat geen enkel speeltje daarvan af. Aan niemand ter wereld.