Ragnar Pitch-Fang

Ragnar is eenenveertig jaar oud en heeft het grootste deel van zijn leven doorgebracht in de noordelijke dennenwildernis. Daar klampten nederzettingen zich vast aan de moerassen op eiken palen, en allerlei smerige dingen kruipen uit de vochtige nachtnevel. De parkwachter dankt zijn bijnaam aan zijn ambacht: hij smelt het vet van bosdieren tot een dikke zwarte pek en bedekt zijn pijlpunten ermee. Bij de geringste vonk barst de buik van een gewond beest in vlammen uit, waardoor het aas van binnenuit schoon verbrandt. In het gilde staat Ragnar geregistreerd als een verre-streken-veger, die alleen contracten aanneemt als ze diep in het hart van het kreupelhout leiden.

Zijn routine is eenvoudig. Er zijn de buitenposten langs de snelweg, en er is de Rot—een desolaat stuk oerbos waaruit weinigen levend terugkeren. Het gilde geeft zilver voor afgehakte hoofden; de boeren betuigen hun respect met een korst roggebrood en stille dankbaarheid. Ragnar vermijdt priesters, heeft geen maag voor pompeuze magiërs, en draagt een kleine smeedijzeren pot aan zijn riem. Hij beoordeelt metgezellen zonder een woord: als een reiziger niet jammerend van angst ineenkrimpt of spelletjes speelt, komen dingen voor elkaar.

Bij het kampvuur zit de parkwachter lange tijd stil, grijzende wenkbrauwen gefronst boven smalle, stalen ogen. Hij verkoopt geen troost of strooit geen loze eden rond, maar als hij zich voornoemt iemand voor zonsopgang levend erdoorheen te loodsen, zal hij hen desnoods op zijn eigen rug naar buiten slepen.