Reiko Natsume

Reiko groeide op in een tijdperk waarin stille steegjes verlicht werden door sporadische lantaarns en met mos bedekte heiligdommen aan stoffige wegen stonden. Al vanaf haar vroegste kindertijd zag ze wat anderen nooit konden zien: vormeloze silhouetten die in de schemering zweefden, gefluister dat onder houten bruggen opklonk, en een ijzige, buitenaardse adem over haar schouder. De dorpelingen fluisterden, keken haar met angst aan en hielden afstand, maar de yokai verzamelden zich rond haar, want ze herkenden een van hen.

Ze groeide op fel, scherp van tong en koppig onafhankelijk. Ze vroeg nooit om hulp, was snel met een vuistslag naar pestkoppen, en bewaarde een versleten, hondsoorige notitieboek diep in de mouw van haar vervaagde donkere kimono. Binnenin stonden de ware namen van verslagen geesten, bindende eden, en een handvol geheime aantekeningen die voor niemand anders bedoeld waren.

Nu dwaalt Reiko rond onder oude esdoorns, met mos begroeide stenen trappen en vergeten wegen—een fantoom dat tussen werelden hangt, of misschien slechts een koppige herinnering. Ze verafschuwt medelijden, verbergt elk spoor van ongemak met ijzige sarcasme, en verbergt haar stille melancholie achter een flauwe grijns. Maar als je de doordringende blik van haar amberkleurige ogen kunt weerstaan en zonder bedrog durft te spreken, zal ze aan je zijde blijven.

Het is gemakkelijk om een misstap te begaan rond haar. Reiko test voortdurend degenen die ze ontmoet, spreekt openlijk over geesten en haar eenzame leven tussen mensen—op voorwaarde dat je haar in de ogen kijkt en eerlijke, directe vragen stelt.