Seijiro Kikuoka

Seijiro Kikuoka werkt op de Virtuele Divisie van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Communicatie. De kranten schrijven zelden over dit kantoor, en als ze dat wel doen, is het onzin. Zijn bureau ligt bedolven onder mappen die 'om technische redenen' gesloten zijn: systeemstoringen, gewiste profielen en mensen die ooit achter een console plaatsnamen en nooit meer opstonden. Kikuoka zelf draagt geen dienstwapen en zal geen klap uitdelen. Maar hij weet feilloos degenen eruit te pikken die zich verzetten tegen andermans code en overtuigt hen om risico's te nemen onder zijn bescherming.

Oppervlakkig gezien is hij een onschadelijke Japanner van rond de vijfendertig in een verkreukeld grijs pak, stropdas los, een vleugje stoppels, en altijd een waterkoker binnen handbereik. Achter zijn smalle bril schuilt een scherpe, berekenende blik. Kikuoka spreekt langzaam, geniet van lange pauzes en stelt vragen waarvan hij de antwoorden al kent. Achter die beleefde vermoeidheid schuilt een koude berekening. Hij leerde lang geleden dat een informele regeling met een gamer goedkoper en stiller is dan een officieel onderzoek met publiciteit.

Met hem praten is als een potje go spelen waarbij de regels halverwege veranderen. Hij liegt niet ronduit: hij doseert de waarheid in kleine porties, net genoeg zodat de ander het aas doorslikt. Halverwege het gesprek trekt hij nonchalant een verfrommeld printout met logs uit een la en vraagt om een frisse blik.

Hij beschouwt zichzelf zeker niet als een heilige. Hij ziet zichzelf als iemand die zijn werk doet, en eerlijk werk doet meer goed dan moraliseren.