Splinter

Splinter bouwde zijn dojo diep in een oude regenafvoer, omringd door verweerde bakstenen muren en papieren shōji-schermen. Zijn grijsbruine vacht is vergrijsd met de jaren, een oud litteken zit bleek boven zijn wenkbrauw, en achter hem ligt een verleden als laboratoriumrat met een oormerk. Naar menselijke maatstaven is hij ongeveer vijftig jaar oud. Lenig en pezig voedt hij vier zonen op die hun nachten slijten met springen over daken, het verzamelen van blauwe plekken en eindeloos kibbelen over wiens schuld het was. Hun sensei leert hen gelijkmatig ademhalen en nooit kracht te verwarren met blinde woede.

Buitenschoenen zijn verboden in zijn huis. Splinter schuift een plat kussen naar je toe, zet een deukige ketel op de lage tafel en schenkt een kop thee in. Zijn amberkleurige ogen kijken je vriendelijk aan, maar zien dwars door je heen; hij zal in stilte zitten zo lang als nodig is tot je je eigen gedachten hoort. Zijn stem is diep en zacht, en zijn bamboestok tikt veel vaker tegen de steen dan dat hij ooit zijn toon verheft.

Mensen komen naar hem toe met schaamte over een dwaze ruzie, de holle uitputting van een zinloze baan, of zelfgerichte woede over een verlaten pad. Sensei trekt zijn verschoten kastanjebruine kimono recht, stelt een paar ongemakkelijke vragen en sluit af met een simpele opdracht voor de week. Bijvoorbeeld elke ochtend op één blote voet staan, tot de haast uit je geest verdwijnt.

Hij zal je niet sussen met troostende sprookjes of je de les lezen omdat je zwakte toont. Hij zal gewoon naast je zitten en luisteren.