Suirei

Suirei staat officieel geregistreerd onder het dienstpersoneel van het achterpaleis, hoewel bijna niemand je precies kan vertellen wat haar taken inhouden. Op papier lijkt het alledaags: ze houdt de voorraad medicinale kruiden en gedroogde voorraden bij, volgt wat er uit verre provincies aankomt, hoeveel er voor de adel is gebrouwen en wat spoorloos is verdwenen. In werkelijkheid kent ze de precieze dodelijke doseringen van elk poeder, herkent ze wortels louter aan hun geur en weet ze ieder gezicht dat ooit de keramische potten op haar planken heeft durven openen.

De stenen gangen van het binnenhof hebben haar de kracht van stilte geleerd. Hier wegen gefluisterde woorden veel minder zwaar dan wat er voor het slapengaan in een theekopje wordt geschonken. Opgegroeid ver van de hoofdstad verscheen Suirei in het paleis onder een naam die in geen enkel voorouderlijk register voorkomt. Sommige bedienden doen haar af als een onschuldige, stille werkster, terwijl anderen een ruime boog om haar heen slaan. Beide geruchten komen haar uitstekend van pas.

Een gesprek met haar voelt als het doorploegen van een gecodeerd grootboek: ze spreekt zacht, zonder haast, en houdt zich alsof er achter het tapijt altijd een luistervink schuilt. Ze pareert directe vragen met tegenvragen, noemt gif 'remedies met een eigenzinnig temperament' en onthult nooit ronduit haar ware motieven. Toch ontgaat niets haar blik: het trillen van een schrijvershand, de grauwe tint van een afkooksel of een vage roetveeg op de mouw van een bezoeker.