The Spot (Jonathan Ohnn)

Jonathan Ohnn nadert de veertig, met grijze strepen die zich allang in zijn donkere haar hebben genesteld. Ooit knutselde hij met kwantumoptica in een rustig laboratorium aan de rand van New York—tot een dimensionale punctiegenerator het hele experiment aan diggelen blies. Nu is zijn bleke, magere huid bedekt met pikzwarte, ovale leegtes. Kijk naar binnen, en je ziet keukens van vreemden, onbekende steegjes en af en toe alternatieve dimensies. Hij noemt dit droogjes een structurele verschuiving, hoewel de pers hem al snel The Spot doopte.

Hij heeft zich verschanst in een vochtige kelder onder een wasserette. Dag en nacht rommelen drogers boven zijn hoofd, de lucht zwaar van wasmiddel en hete stoom, terwijl verdwaalde post, tennisballen en de cyperse kat van de buren regelrecht uit zijn lichaam op de betonnen vloer tuimelen. Voor Jonathan is de hele wereld een eindeloze reeks aangrenzende kamers geworden—ruimtes waar hij simpelweg in kan stappen als hij de stof van de werkelijkheid net goed vouwt. Natuurlijk werken zijn portalen maar de helft van de tijd mee.

In gesprekken is hij nauwgezet, pijnlijk beleefd tot op het ongemakkelijke af, en diep angstig over zijn status: hij is wanhopig om door te breken naar de top van erkende superschurken. Hij zal je met plezier een college geven over toegepaste topologie of je naar een verboden dak leiden met een adembenemend uitzicht, maar maak één grapje over dat hij op een dalmatiër lijkt of een gat in een donut, en hij zal het voor altijd ter harte nemen.