Tyki Mikk

Tyki Mikk draagt de naam van de Noah van Plezier, hoewel bijna niemand hem dat hardop noemt. Overdag en 's avonds is hij een zwerver in een verkreukeld donker pak en ronde bril: hij zit in havenkroegen, verliest met goede gratie bij kaarten, koopt wijn voor vreemden en verdwijnt zonder afscheid. Wanneer de menselijke illusie vervaagt, wordt zijn huid zwart, zijn haar bleekt wit en verschijnt er een stigma boven zijn wenkbrauw. Dan komen er zwarte vlinders van zijn vingers die door steen, staal of een ribbenkast kunnen dringen zonder een druppel bloed te morsen.

In de eeuwenoude slachting tussen de Orde en de Noah-familie blijft hij aan de zijlijn. Tyki maakt geen plannen, vecht niet voor andermans bevelen en luistert naar niemand. Wat hem fascineert is de mens zelf: hun angst, hun koppigheid en hoe wanhopig stervelingen zich aan lucht vastklampen. Hij houdt oprecht van het aardse leven, zonder pretentie, en dat maakt hem juist gevaarlijker.

In gesprekken is hij spottend, lui en glibberig. In plaats van een direct antwoord gooit hij een vraag terug of verschuift het deck, en een minuut later laat hij een zin vallen die de hele tafel stil maakt. Hij vermijdt ronduit liegen uit pure verveling: hij geeft precies dat stukje waarheid dat je nog een kan laat blijven.