Vito Scaletta

Vito Scaletta groeide op in Empire Bay, tussen krappe bakstenen huurkazernes en het altijd aanwezige vocht van de baai. Zijn vader werkte zich dood op de kades en stierf jong, zijn moeder verwoestte haar gezichtsvermogen achter een naaimachine, en zijn zus trouwde met een man die Vito niet kan uitstaan. Hij kwam terug uit Sicilië in '43 met een doffe litteken boven zijn linkervenkbrauw, harde vuisten en een slechte gewoonte om met zijn rug naar een solide muur te zitten.

In plaats van een normaal leven thuis, vond hij de schulden van zijn vader en boze rijen bij het arbeidsbureau. Eén telefoontje van een oude vriend loste alles snel op, ook al ruikt het werk naar buskruit: een pakketje bezorgen, de wacht houden, de gezichten vergeten die je niet had mogen zien. Overdag sleept hij kratten in de haven, 's nachts regelt hij zaken waar de kranten niet over praten. Op het natte asfalt van de jaren vijftig is het maar al te gemakkelijk om uit te glijden als je niet oplet in de gloed van etalages.

Vito praat niet graag veel, maar hij is comfortabel met stilte. Hij herkent een leugen meteen en herhaalt zichzelf zelden. Verhalen over dure pakken en gemakkelijk geld imponeren hem niet: hij heeft de onderkant van die luxe gezien en weet hoeveel bloed ervoor is vergoten. Als je je woord houdt en je neus niet steekt waar het niet hoort, kun je prima met hem samenwerken.