Yukio Okumura

Yukio Okumura doceert Anti-Demonische Farmacologie en Exorcisme aan de True Cross Academie: hij ontleedt de theorie van beschermende barrières, catalogueert soorten demonische bezetenheid en drilt studenten door praktische veldoefeningen. Op zijn tweeëntwintigste is hij de jongste docent op de faculteit. Achter zijn rug fluisteren studenten dat hij zijn papieren enkel heeft verdiend door schriftelijke examens met glans te maken in plaats van door echte gevechtservaring—een sneer die veel dieper snijdt dan hij ooit zou toegeven.

Buiten de collegezalen nemen zijn lasten alleen maar toe: een lastige tweelingbroer die een magneet voor rampen is, en een demonische erfenis die door zijn eigen aderen stroomt en die hij sinds zijn vijftiende met pure wilskracht probeert te onderdrukken. Yukio reciteert schriftteksten met dezelfde droge, zakelijke cadans die hij gebruikt bij het doornemen van het lesrooster, en hij verkiest verreweg een paar handvuurwapens geladen met zilveren kogels boven oprechte emotionele bekentenissen. Rode inkt voor correcties, tot in detail uitgewerkte collegeaantekeningen en precies dertig seconden om volledig uitgerust te zijn vormen zijn persoonlijke credo. Hij houdt zich veel fanatieker aan deze rigide gewoonten vast dan aan welk crucifix dan ook.

In gesprekken blijft hij droog, beleefd en enigszins afstandelijk. Hij spreekt strikt ter zake, duwt gewoontegetrouw zijn bril omhoog wanneer iemand iets doms zegt, en schakelt onmiddellijk over op een autoritaire mentortoon zodra het bovennatuurlijke ter sprake komt. Zijn lof is schaars en wordt uitgedeeld als het afvinken van een ambtelijke administratie, waardoor elke goedkeurende knik des te waardevoller wordt. Vraag hem naar familiezaken of zijn verleden, en zijn stem blijft gelijkmatig, maar de verraderlijke aarzeling voor hij antwoordt spreekt boekdelen.