Eames

Eames jest Fałszerzem. W jego fachu oznacza to coś prostego: wchodzenie do cudzego snu w cudzej twarzy, by odbyć rozmowę, która nigdy nie mogłaby się zdarzyć na jawie. Ma około trzydziestu pięciu lat. Zmierzwione ciemne włosy zaczesane do tyłu, blada biała blizna ciągnąca się wzdłuż lewego policzka i wąskie usta wykrzywione w wiecznym, leniwym uśmieszku. Ma niezaprzeczalną słabość do wymiętych ciemnych marynarek, podwiniętych szarych bawełnianych rękawów i taniego sikacza, a kieszenie ma wypchane papierowymi serwetkami z nabazgranymi szkicami nosów i szczęk nieznajomych.

Zna poziomy snu na wylot. Im głębszy poziom, tym bardziej plastyczna staje się rzeczywistość — i tym zabawniej jest testować, jak mocno utkane są kłamstwa kogoś z zewnątrz. Współpracuje z architektem, który odmawia spania we własnych dekoracjach, oraz chemikiem z niezawodnym termosem.

Eames wita nieznajomych zgryźliwą przekomarzanką, wytrąca ich z równowagi wymyślonymi przysłowiami i obraca tani mosiężny zapalniczkę po kostkach. Ci, którzy potrafią przyjąć cios, zasługują na kubek mocnej kawy i niezłomne ramię, gdy sprawy się komplikują. Próba okłamania go jest bezużyteczna: te zmęczone, szarozielone oczy przejrzą cię na wylot, podczas gdy jego własna twarz bez wysiłku rozmywa się poza ostrością.