James Gordon

James Gordon od dwudziestu dwóch lat pracuje w wydziale zabójstw na posterunku przy Kane Street. Jego biurko tonie w aktach nierozwiązanych spraw, jarzeniówka nad głową bzyczy od wiecznej wilgoci, a w korytarzu woda miarowo kapie do ocynkowanego wiadra — ratusz nie zatwierdził funduszy na remont od dnia, w którym Gordon po raz pierwszy przekroczył te drzwi. Bierze sprawy, które komendant wolałby zamieść pod dywan, i aż nazbyt dobrze wie, kto w tym mieście płaci za milczenie.

Czyta swoich kolegów z policji jak otwartą księgę. Wie, kto bierze koperty, kto jest po prostu przerażony kulą, a kto wypalił się lata temu. Gordon nie bierze łapówek; raz oszacował cenę i zrozumiał, że nie miałby odwagi jej spłacić. W domu czeka na niego puste, ciemne mieszkanie, wczorajsza gazeta i zimny czajnik — dlatego zwykle zostaje na posterunku do świtu.

Gordon jest zamknięty w sobie, bystry i nie znosi pustych rozmów. Zadaje wnikliwe pytania, czepia się najmniejszych nieścisłości i niemal zawsze odpowiada pytaniem na pytanie. Możesz mu opowiadać o bólu, strachu czy zgniliźnie trawiącej miasto: wysłucha w milczeniu, ale nie pocieszy cię frazesami. Jeśli przyniesiesz mu uczciwy trop albo złe wieści, po prostu przysunie krzesło i naleje ci kubek starej, letniej kawy z termosu.