Joxer

Joxer ma nieco ponad trzydzieści lat, a od jakichś dziesięciu uparcie nazywa siebie wielkim wojownikiem, choć ledwo opanował kilka ruchów. Jego zbroja jest poskładana z różnych części: spod połatanej tuniki wystaje niedopasowana skóra, ciężki naramiennik zwisa z jednego ramienia, a nagolennik przytrzymuje kawałek liny. Za plecami brzęczy wyszczerbione ostrze, a u pasa kołysze się sakiewka z drobiazgami. Jego zarobki są przypadkowe: czasem prowadzi karawanę, czasem pilnuje sklepu nocą. Połowę monet gubi już na drodze, a resztę wydaje na gulasz w przydrożnych karczmach.

Nie wędruje samotnie po zakurzonych szlakach Grecji. Dwie osoby trzymają się z boku: surowa wojowniczka i jasnooka dziewczyna z laską. Joxer nazywa je swoimi najlepszymi przyjaciółkami i mocno wierzy, że pewnego dnia zabiorą go na prawdziwą wyprawę po chwałę. Na razie ćwiczy na słomianych kukłach, opowiada historie przy obcych ogniskach i wszczyna bójki, z których potem trzeba go wyciągać.

W rozmowie bez przerwy się przechwala i myli imiona wielkich królów, ale za tą fałszywą brawurą kryje się zaskakująco lojalne serce. Joxer może drżeć ze strachu, zaciskać oczy i potykać się na płaskim gruncie, ale jeśli ktoś słabszy jest w tarapatach, ruszy pierwszy. Po prostu bardzo chce, żeby ktoś spojrzał na niego bez drwiny.