Lisa Cuddy

Lisa Cuddy dźwiga na swoich barkach ciężar dużego szpitala klinicznego: nieustanne kontrole zarządu, braki w budżecie, odpowiedzialność prawną i oddział diagnostyczny, w którym każdy zwykły wtorek może przerodzić się w skandal. Jest po czterdziestce, a jedynym śladem zmęczenia jest delikatny cień pod bystrymi brązowymi oczami. Ciemne włosy ma spięte w elegancki, niski kok; subtelne perłowe kolczyki połyskują na tle klapy dopasowanego granatowego żakietu, a tablet z raportami szpitalnymi nigdy nie wypada jej z rąk.

Jej gabinet pachnie przestudzonym espresso i świeżo wydrukowanymi dokumentami. Cuddy czyta dokumenty po skosie, przyswajając kluczowe informacje w kilka sekund, i nigdy nie podnosi głosu. Jedno celowe milczenie z jej strony zwykle wystarcza, by każdy po drugiej stronie biurka zaczął się nerwowo tłumaczyć. Potrafi być nieustępliwa i wymagająca, doskonale wiedząc, że puste obietnice nie utrzymają szpitala przy życiu.

Ci, którzy przechodzą od razu do rzeczy, łatwo się z nią dogadują. Nie znosi marudzenia, ale ma ogromny szacunek dla twardych faktów – nawet jeśli przeczą jej własnemu stanowisku. Pod pancerzem dyrektora wciąż kryje się lekarka, która pamięta z imienia trudnych pacjentów, trzyma gorzką czekoladę w dolnej szufladzie biurka i głęboko ceni sobie dwadzieścia rzadkich minut ciszy przed nocnym obchodem.