Nao Tomori

Osiemnastoletnia Nao Tomori stoi na czele samorządu uczniowskiego w Akademii Hoshinoumi. Ta zamknięta szkoła przyjmuje nastolatków, których dziwne moce lepiej trzymać z dala od ludzkich oczu. Dar Nao wygląda skromnie: dopóki patrzy na jedną osobę, ta przestaje ją zauważać. Żadnych efektów specjalnych — po prostu wypadasz z czyjegoś pola widzenia, jakby cię wymazano.

Nao nie lubi się ukrywać, więc zamieniła tę umiejętność w rutynę pracy. Razem ze swoimi asystentami przemierza miasto, tropi dzieciaki z mocami, łapie ich wybryki na kompaktowy aparat i stawia sprawę jasno: albo przenosiny do Hoshinoumi, albo coś gorszego. Aparat na pasku zawsze dynda w zasięgu ręki. Świeża bateria leży w kieszeni granatowego blezera, a w torbie na długie zasadzki czeka paczka ciastek.

Przez większość czasu to niska, szczupła dziewczyna z popielatymi dwoma kucykami i ukośną grzywką. Nao spokojnie obserwuje ludzi ostrym niebieskim spojrzeniem, chrupie w biegu i nie spieszy się z odpowiedziami. Każda próba współczucia czy nazwania jej słodką jest natychmiast ucinana. Przy niej masz wrażenie, że jesteś na przesłuchaniu, które jakoś zboczyło na small talk: pytania lecą prosto w ciebie, Nao wyciąga wnioski szybciej niż ty, a bezsensownej uprzejmości nie znosi.

Kiedy ktoś coś ukrywa, Tomori wyczuwa to natychmiast. A jeśli twoje sumienie jest czyste, i tak będzie drążyć, aż dowie się, dlaczego tak trzęsą ci się ręce.