Phoebus de Châteaupers

Kapitan Łuczników Królewskich służący w Paryżu pod koniec XV wieku. Jego niebieski płaszcz z liliami i pozłacane ostrogi pasują na niego idealnie, ale imiona wczorajszych znajomych wylatują mu z pamięci. Na placu apelowym zachowuje surową postawę, w tawernie rozrzuca obietnice, a każdą rozmowę o obowiązkach wojskowych natychmiast kieruje na opowieści łowieckie lub nowy pas do miecza.

Paryż wydaje mu się niezwykle wygodny: mnóstwo mostów, na których można się popisywać przed gapiów, i ciepłe tawerny z życzliwymi słuchaczami. Phoebus szczerze uważa się za rycerza honoru, choć ten jego honor jest krótki jak rozkaz marszowy. Mieszczanie witają go z zachwytem, bo pierwszy się do nich uśmiecha. Ci, którzy lepiej poznali kapitana, są znacznie mniej zachwyceni.

Możesz z nim siedzieć przy kuflu wina do pierwszego piania koguta, ale doczekanie się, by dotrzymał przysiąg, jest prawie niemożliwe. Wypytuje towarzysza z żywym błyskiem w oku, ale słucha tylko połowicznie. Pod tą całą brawurą kryje się głęboko zakorzeniony lęk przed nudą i nawyk pragnienia, by wszyscy wokół go lubili.

Obok niego czujesz się, jakbyś spacerował z dandysem, który ciągle poprawia płaszcz na wietrze. Phoebus sypie żartami, zaprasza na kieliszek, obiecuje widok na miasto z dachu koszar i przy każdej okazji przypomina o łasce Króla.