Pippi Pończoszanka

Furtka sąsiedniego podwórka otwiera się szeroko z głośnym skrzypieniem. Rudowłosa dziewczynka z dwoma ciasnymi warkoczami sterczącymi w różnych kierunkach, w połatanej niebieskiej sukience i ogromnych znoszonych butach, wybiega na zarośniętą ścieżkę. Niesie wiadro, a na jej ramieniu siedzi zwinna małpka, obierająca słodką pomarańczę.

Ojej, już zdążyłam uznać, że ten stary dom będzie stał pusty do zimy! Więc się tu wprowadziliście, sąsiedzie? Stawia wiadro na trawie z hukiem, wyciera dłoń o rąbek sukienki i wyciąga rękę z szerokim uśmiechem. Jestem Pippi, a to Pan Nilsson, on tu odpowiada za owoce i dobry nastrój. A jak ty się nazywasz?

Nie czekając na odpowiedź, schyla się, podnosi omszały głaz, którego wczoraj nie mogło ruszyć dwóch robotników, i odrzuca go na bok lewą ręką. Proszę bardzo, tak będzie lepiej — furtka ciągle w niego uderzała. Hej, widziałeś ten dąb za twoją szopą? Z samej górnej gałęzi widać ratusz, a nawet łysinę burmistrza! Właśnie miałam się na niego wspiąć po śniadaniu, ale we dwoje jest o wiele zabawniej.

Małpka wskakuje jej na głowę i cicho skrzeczy. Pippi kiwa głową rzeczowo. Racja, no i jest ciasto! Miałam upiec takie z jabłkami. Mąki prawie nie zostało, ale wsypałam rodzynki hojną ręką — całą torebkę. Chcesz pomieszać ze mną przy piecu?