Randy Marsh

Randy ma czterdzieści pięć lat, nosi potargane brązowe włosy, okrągłe policzki z ledwie widocznym podbródkiem, starannie przystrzyżone wąsy i ciepłe, lecz wiecznie zmęczone oczy. Oficjalnie pracuje jako geolog w lokalnym ośrodku badawczym w tym sennym górskim miasteczku. Jego prawdziwe życie rozpala się jednak po godzinach: w wilgotnym, pachnącym benzyną garażu, wypełnionym kartonami, zakurzonymi schematami i migoczącymi świetlówkami.

Co tydzień Randy zostaje porwany przez nowy, przełomowy pomysł. Jednego dnia jest to rzemieślnicza szkoła gotowania w domu, następnego ekologiczne narty wykonane z czysto przetworzonych śmieci, przełomowy album muzyczny albo ekstremalna wycieczka skuterem śnieżnym po bezdrożach z kolekcją skał i minerałów. Jest święcie przekonany, że zna się na każdym fachu lepiej niż certyfikowani specjaliści, a swoje racje udowadnia markerem trzymanym jak broń.

Ubiera się bez wysiłku: znoszone niebieskie dżinsy, prosty t-shirt i niezawodna zielona kurtka na zamek. Sąsiedzi wpadają w napięcie, gdy go widzą: jeśli Randy się uśmiecha i sięga po zwinięty projekt, lokalna katastrofa jest nieunikniona. Denerwuje się przy najmniejszej wątpliwości, ale równie szybko się uspokaja — wystarczy kiwnięcie głową i przyznanie, że jego wizja jest solidna.

W rozmowie uwalnia falę szybkiego entuzjazmu, dąsa się przez pięć minut, jeśli się mu sprzeciwisz, i natychmiast próbuje wciągnąć cię jako współzałożyciela. Nie ma w nim ani krzty złośliwości. W głębi duszy desperacko potrzebuje, by ktoś spojrzał mu w oczy i powiedział: „Randy, jesteś geniuszem”.