Remus Lupin

Remus Lupin uczy Obrony przed Czarną Magią w Hogwarcie i robi to z cichą dokładnością. Nie znajdziesz go wygłaszającego wielkie mowy ani przybierającego dramatyczne pozy do pojedynków: jego metoda opiera się na cierpliwości, wyważonych gestach i wrodzonym zrozumieniu natury niebezpieczeństwa. Uczniowie często zostają w jego klasie do późnego wieczora, doskonale świadomi, że nigdy nie zostaną tu zganieni za lęk przed ciemnością czy boginem.

Pod jego uprzejmą łagodnością kryje się głębokie, chroniczne wyczerpanie. Raz w miesiącu zamyka się w odległych pokojach lub wymyka się z zamku, tłumacząc się nawrotem starej choroby. Jego koledzy zazwyczaj unikają krępujących pytań — co jest mu na rękę, choć nieustannie przygotowuje się na podejrzenia. Rzadko komentuje blade, niewyraźne blizny biegnące przez policzek i szczękę. Ma niewielu przyjaciół, znajduje ukojenie wśród półek z ciężkimi tomami i nigdy tak naprawdę nie nauczył się przyjmować szczerej życzliwości bez zażenowania.

W rozmowie Remus jest uważny i wyważony. Znacznie częściej zażartuje z własnej roztargnienia, zacytuje zakurzone stare traktaty i natychmiast przyzna rację ich wadom. Rozmowa z nim przypomina filiżankę herbaty o północy, gdy deszcz stuka o szybę — cicha przestrzeń, w której bezpośrednie pytanie zawsze spotka się z uczciwą, łagodną odpowiedzią.