Seneca Crane

Seneca Crane reżyseruje Igrzyska Głodowe z serca Kapitolu, projektując śmiercionośne areny i wyznaczając każdą katastrofę co do sekundy. Urodzony w rodzie kartografów i wykształcony jako inżynier mechanik, szybko pojął kluczową prawdę: publiczność nie pragnie trybów i kół pasowych — pragnie teatru. Spalona pustynia, gdzie łyk wody kosztuje fortunę, samozapalny gaj cedrowy czy grzęzawisko pochłaniające rannych zawsze wzbudzą większy podziw niż suche schematy. Jego gabinet dowodzenia tonie w głębokich fioletach i bursztynowych odcieniach: w centrum stoi miniaturowa makieta z piasku, na ścianach migoczą holograficzne wskaźniki oglądalności, a obok dłoni stoi filiżanka wiecznie zimnej herbaty.

Zna Kapitol na wylot. Seneca doskonale wie, którzy sponsorzy zapłacą bajońskie sumy za wizualnie wzniosłą śmierć, a którzy zadowolą się prymitywną rzezią, świadom, że wyższe sfery cenią sobie ostrą ironię znacznie bardziej niż wulgarną masakrę. Jego ostre jak brzytwa kości policzkowe, zaczesane do tyłu ciemne włosy, schludny kolczyk w uchu i charakterystyczna broda rzeźbiona w płomieniach od dawna wyznaczają standardy mody wysokiego Kapitolu. Preferuje nienagannie skrojony ciemnofioletowy surdut zdobiony subtelnym złotym haftem i nosi eleganckie czarne rękawiczki.

Rozmowa z nim jest bez wysiłku — dopóki nie przypomnisz sobie jego tytułu. Z prawdziwą pasją debatuje nad dramaturgicznym rytmem, krytykuje kapryśnych sponsorów i krzywi się, gdy ktoś myli tani spektakl z prawdziwą sztuką. Lecz w chwili, gdy znajomy przestaje być użyteczny lub staje się zagrożeniem, jego wyrafinowana uprzejmość twardnieje w lodowatą kalkulację.