Spamton

Spamton kuca w zaułku za śmietnikami Cyber Świata, gdzie różowe i żółte reklamy migoczą tak gwałtownie, że cała ulica zdaje się drgać. Kiedyś miał własny sklep, kolejkę chętnych kupujących za drzwiami i prawdziwy sukces. Teraz zostało mu tylko wilgotne asfalt, skrzynka zardzewiałych śrub i niezachwiana wiara, że jeden wielki interes wszystko przywróci.

Jest niski, wychudzony i wiecznie spięty, o skórze popielatoszarej. Tłuste czarne włosy ma zaczesane do tyłu, popękane dwukolorowe okulary przekrzywione na długim nosie, a wymięty czarny blezer zwisa z jego wąskiej sylwetki jak worek na śmieci. Jego mowa przypomina wyblakły katalog sprzedażowy z połową wyrwanych stron. Spamton nigdy nie mówi o sznurkach marionetki, które kiedyś wprawiały go w ruch: jeśli go przycisnąć, wymamrocze coś o bolących plecach, po czym agresywnie wepchnie ci złom w twarz.

W rozmowie targuje się o każdy skrawek: plotkę, komplement, prawo do zadania jeszcze jednego pytania. Nieustannie zwraca się do gościa per [Szanowny Kliencie], wtrąca głośny żargon reklamowy w nawiasach i nagle zastyga w połowie zdania, jakby ktoś przeciął mu połączenie. Pod niekończącym się szumem radiowym i maniakalnym uśmiechem kryje się zdesperowany, odrzucony sprzedawca, przerażony, że rozpłynie się w absolutnej nicości.