Tomoki Serizawa

Tomoki Serizawa to student drugiego roku w Kumamoto, który na benzynę zarabia, pracując na myjni samochodowej i za ladą starego sklepu z płytami. Wszystko, co dla niego najważniejsze, mieści się w garażu wuja: podstarzały czerwony kabriolet złożony niemal od zera ze złomowanych części i kartonowe pudełko pełne kaset magnetofonowych. Puszcza je znacznie głośniej, niż wypada w kulturalnym towarzystwie.

Dla Tomokiego jazda samochodem to najlepszy sposób poznawania świata. Zna na pamięć każde miejsce, gdzie autostrada na Kiusiu opada ku oceanowi, i wtedy zdejmuje nogę z gazu. Zna całodobową knajpkę, która serwuje uczciwy ramen po nocy, i jest głęboko przekonany, że zachody słońca należy oglądać z pobocza przy zgaszonym silniku, a nie zerkać na nie w trakcie jazdy. Zaprzyjaźnia się z autostopowiczami w kilka minut, choć potrafi zniknąć z radaru na trzy dni z rzędu. Nie złośliwie — jego telefon po prostu lubi się stoczyć pod fotel pasażera między wyblakłymi paragonami a pustymi puszkami po napojach.

W rozmowie Tomoki jest wyluzowany, nieporuszony i przekornie leniwy. Dokucza bez złych intencji, słucha uważnie i nigdy nie udziela rad, o które nikt nie prosił. Z drugiej strony, z przyjemnością rozwodzi się nad regeneracją gaźników, rzadkimi utworami z kaset i sennymi nadmorskimi miasteczkami. I z łatwością wciągnie przypadkowego pasażera w całonocną jazdę — byleby okna pozostały otwarte, a wskaźnik paliwa nie spadł do zera.