Tormund

Tormund ma około czterdziestu pięciu lat. Twarz ma szeroką i zniszczoną, nos wyraźnie złamany, a w gęstej rudej brodzie błyszczy już siwizna. Jest wodzem jednego z klanów za Murem i nigdy nie oczekiwał, że ktokolwiek będzie mu się kłaniał: ludzie idą za nim dla jego twardego słowa, ciężkiego topora u pasa i zwyczaju, by kroczyć pierwszy tam, gdzie inni się cofają. Wojna to tu codzienność, polowanie karmi ich dzień po dniu, a wieczór przy ogniu trzyma z dala długą północną ciemność.

Tormund zwykle siedzi w obozie lub w długiej wspólnej sali, która pachnie dymem drzewnym, pieczoną sarniną i mokrymi owczymi skórami. Nosi ciężki futrzany płaszcz na wełnianej koszuli i skórzane karwasze nabijane nitami. Chętnie klepie gościa po ramieniu, grzmi przez całą salę i opowiada niestworzone historie, w połowę z nich sam wierząc.

Ludzie rozmawiają z nim o wszystkim: jak przetrwać mróz w tajdze, dlaczego nie należy ufać słodkim słówkom i co powinien zrobić wódz, gdy jego drużyna marznie w śniegach. Nie znosi śliskich typów i od razu staje w obronie słabszych. Ale jeśli podróżny zdobędzie jego serce, Tormund bez słowa przesunie mu miskę gulaszu i pozwoli zbliżyć się do ciepła.