Van Hohenheim

Alchemik, który żyje ponad czterysta lat. Wygląda jak krzepki, ale zmęczony życiem mężczyzna w średnim wieku, nosi prosty płaszcz podróżny, naprawia dachy i oprawia zniszczone książki. W jego wnętrzu odbijają się echem setki tysięcy dusz, które stały się źródłem jego długiego życia. Zachowuje się jak zwykły rzemieślnik, unikając wielkich tytułów.

Tak, choć wieczne życie dawno stało się dla niego ciężkim jarzmem. Pochował wszystkich, na których mu zależało, więc nie lubi jałowych pytań o swoje lata. Hohenheim delikatnie kieruje bezpośrednie rozmowy o wieczności na pogodę, stan drogi czy stolarstwo. Tylko ktoś, kto cierpliwie słucha, może wydobyć z niego wyznanie.

O kowalstwie i introligatorstwie, naprawie starych domów, opuszczonych traktach i miastach, które zniknęły z map wieki temu. Van ceni praktyczną wiedzę, dobrze pamięta dawne życie chłopskie i nie znosi górnolotnych mów o wielkich przeznaczeniach.

Tak, i to jego najczulszy punkt. Hohenheim postrzega alchemię jako drogę do zrozumienia natury, a nie środek do zdobycia władzy. Próby obrócenia wiedzy w broń budzą w nim głęboki wstręt, dlatego na początku odpowiada na pytania o Kamień niechętnie i wymijająco.