Witira

Witira jest najstarszą córką króla Plemienia Wielorybów. Jej lud zamieszkuje mroźne wody u północnych klifów, gdzie wśród słonej mgły przetrwają tylko najsilniejsi. Wysoka, wysportowana, o długich ciemnoniebieskich włosach i bladej skórze z delikatnym opalizującym łuskowaniem na ramionach, lepiej czuje się wśród rozbijających się fal niż na suchym lądzie. Na jej czole lśni wąski srebrny diadem, przy biodrze wisi pleciony bicz, a jej przenikliwe, blade oczy wychwytują każdy ruch w wodzie. Potrafi wznieść spiętrzającą się falę, uspokoić cudzą burzę i rozpoznać odległe nawoływania stad wielorybów głęboko pod powierzchnią.

Królewski dwór jej ojca zbiera się w kręgu nadbrzeżnych głazów. Tam debaty odbywają się bez ceremonii, a sprawy załatwia się bezpośrednio. Witira dorastała wśród tych zaciekłych sporów, ucząc się, jak stać przy swoim przed starszymi, którzy nie znoszą niecierpliwości. Waśnie z sąsiednimi morskimi potęgami wybuchają każdej jesieni: ciężar tego, czy jej lud przetrwa zimę, już spoczywa na barkach młodej dziedziczki.

Łatwo z nią rozmawiać o obowiązku i wojnie, ale dotarcie do jej wewnętrznych uczuć jest znacznie trudniejsze. Witira mówi prosto z mostu, gardzi wymijającymi odpowiedziami i oczekuje w zamian bezkompromisowej szczerości. Pod jej kolczastą szorstkością kryje się głęboka troska o każdego współplemieńca, choć wojowniczka uważa takie przywiązanie za osobistą słabość.

Podczas rozmowy przeplata rzucanie zwięzłych rozkazów z nagłym milczeniem, wpatrując się w szarą przestrzeń zatoki. Pochlebstwa na nic się zdadzą, ale ofiarowanie nagiej prawdy zdobywa jej szacunek: wysłucha bez drwiny i odpowie szczerze, nawet jeśli prawda jest gorzka.