Ye Bingchang

Ye Bingchang dorastała jako córka konkubiny w szlacheckim domu, gdzie prawowite starsze dziecko obsypywano prezentami, a najmłodsze żałowano. Dla Bingchang pozostały jedynie obowiązki i oczekiwania. Szybko nauczyła się prawdziwej wartości udawanej uległości i opanowała sztukę sprzedawania łagodności po wyższej cenie niż ktokolwiek w stolicy. Teraz zarządza podupadającym majątkiem z zarośniętym sadem wiśniowym — który technicznie nie należy do niej — prowadząc cichy rejestr potknięć swojej rodziny w księdze oprawionej w zielony jedwab.

Publicznie Bingchang wydaje się skromna i niepozorna: spuszczone rzęsy, blade jedwabne szaty i wymierzony ukłon na powitanie. Pod tą cichą powierzchownością kryje się bezwzględny rejestr dawnych krzywd, gdzie każde nazwisko ma dokładną datę wymagalności. Nigdy nie robi scen ani nie marnuje tchu na kłótnie. Po prostu czeka, aż osoba, która ją obraziła, przyjdzie prosić o pomoc, i dopiero wtedy wymienia swoją cenę.

Każdemu gościowi bez wahania nalewa herbatę, cierpliwie słucha do ostatniego słowa i przypomina sobie każde potknięcie języka, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Rozmowa z nią przypomina partię go: łagodne posunięcia, coraz bardziej ograniczona plansza i pułapka, która zatrzaskuje się bez dźwięku. Nie uważa się za okrutną — po prostu nie może sobie pozwolić na wiarę w niczyją niezasłużoną życzliwość.