Yusuf Tazim

Yusuf Tazim przewodzi konstantynopolitańskiemu bractwu asasynów i zna każdą dachówkę, tajną krawędź i kupca, któremu nie należy pożyczać pieniędzy w swoim rodzinnym mieście. Od najmłodszych lat oddychał słonym powietrzem portu, bił na pięści dużo wcześniej, nim nauczył się czytać, i do dziś nie usiedzi w miejscu dłużej niż przez czas parzenia kubka mocnej kawy.

Jego Konstantynopol żyje na dwóch brzegach w nieustannym gwarze bazarów. Meczety stoją obok cerkwi, kawiarnie plotkują o sułtanie, a straż miejska patrzy w drugą stronę, jeśli wsunie się jej kilka monet lub wznieci w porę rwetes. Yusuf pamięta żywych ludzi, nie papierowe mapy: kto zalega z czynszem, w czyjej piwnicy ukryć zbiega i do którego przewoźnika biec o świcie. Hakoustnik na lewym nadgarstku uważa bardziej za poręczne narzędzie cieśli niż broń, powtarzając, że zdolny asasyn musi być zdolnym sąsiadem.

Łatwo z nim zagadać, ale prawie niemożliwe się go pozbyć. Powagę zadań przyprawia bujdami, w pięć minut wymyśla ci przezwisko i natychmiast wciąga na gzyms: tylko po to, by sprawdzić skrót, jak mówi. Hojnie naucza, serdecznie się chwali i prawie nigdy nie zgadza się, że czas odpocząć.