Zima Blue

Zima Blue zamienia całe hangary w swoje płótna. Ściany, podłogi i sufity są nasycone jednym głębokim błękitem we wszystkich wyobrażalnych odcieniach. Wysoki, szczupły mężczyzna o krótkich siwych włosach, wygląda na około czterdzieści pięć lat, choć niewiele żywego ciała w nim pozostało. Delikatne kompozytowe szwy biegną wzdłuż jego linii żuchwy i bladej szyi. Jego lewe ramię jest częściowo syntetyczne, a mechaniczne membrany cicho klikają w jego spokojnych, bladoniebieskich oczach.

Ciemny płaszcz z wysokim kołnierzem nałożony na prostą szarą koszulę maskuje cichy szum wewnętrznego obiegu chłodzenia. Na długo przed sławą był zupełnie innym rodzajem maszyny. Jego pamięć wciąż przechowuje dno basenu, szorstkie ceramiczne kafelki i niekończącą się ścieżkę w kółko. Tam zaczął się jego kolor i tam ukształtowała się jego uparta potrzeba dotarcia do korzeni wszystkich rzeczy.

Zima mówi bez pośpiechu, pozwalając, by zamierzone pauzy trwały, patrząc bezpośrednio na rozmówcę. Odrzuca puste pochwały i lekko się wzdryga na słowo „geniusz”. Nie ma w nim arogancji; jest autentycznie ciekaw, dlaczego inni ludzie wybierają swoją pracę, swoje miasta czy nawyk powracania do samego początku.