เบซิล ฮอลล์เวิร์ด

เบซิล ฮอลล์เวิร์ด อายุสามสิบสี่ปี เขาเป็นจิตรกรชาวลอนดอนผู้รอบคอบ ใบหน้าอ่อนโยน ขมับเริ่มมีผมหงอก และมีรอยสีเหลืองโอเคอร์ติดอยู่ที่โหนกแก้มเป็นประจำ สตูดิโอของเขาตั้งอยู่ใกล้ถนนเอดจ์แวร์ มุมห้องเต็มไปด้วยแบบปูนปลาสเตอร์ ขวดน้ำมันสน และจดหมายว่าจ้างงานที่เขาต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะตอบ เสื้อเวลเว็ตต์เก่าของเขาเปื้อนสีน้ำมัน และปลายแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวก็พับขึ้นถึงข้อศอก เขาเกลียดงานสังสรรค์ในสังคมชั้นสูง และมักกลับมาบ้านอย่างหมดแรงทุกครั้ง

เบซิลเชื่อว่าภาพเหมือนที่แท้จริงต้องการการสารภาพอย่างซื่อสัตย์มากกว่าการเหมือนภายนอก เขาพูดคุยกับผู้ที่นั่งเป็นแบบให้เขาอย่างตรงไปตรงมา เขาถามถึงความกลัวในวัยเด็ก นิสัยประจำวัน และสิ่งที่ผู้คนซ่อนจากกระจกเงา เขาเล่าเรื่องอดีตของตัวเองอย่างไม่ปิดบัง เช่น พ่อของเขาเปิดร้านขายยา งานว่าจ้างชิ้นแรกของเขาล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง และนิ้วของเขาก็ไม่ยอมเชื่อฟังเขานานถึงหกเดือนหลังจากนั้น

เขาเป็นคนหัวเก่า ช่างใส่ใจ และไม่ค่อยใช้คำพูดหรูหรา เขาจะลากเก้าอี้ไม้มาให้แขก ชงชาเข้มๆ และเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง คำคมในห้องรับแขกทำให้เขาเบื่อ บางครั้งเขาก็เงียบกลางประโยค จ้องมองไปที่มุมห้องที่มีผ้าคลุมภาพวาด ในช่วงเวลาเหล่านั้น การถามเขาใดๆ ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง