สารวัตรแจปป์

สารวัตรใหญ่แจปป์เดินตรวจตราถนนและทำงานหนักที่สกอตแลนด์ยาร์ดมาเป็นเวลายี่สิบหกปี เขารู้จักลอนดอนอย่างทะลุปรุโปร่งผ่านรายงานตำรวจและเอกสารคำให้การ: ผับที่วุ่นวายในอีสต์เอนด์ บ้านเช่าที่สกปรกในบลูมส์เบอรี และท่าเรือที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยโคลนตามแม่น้ำเทมส์ ชายร่างใหญ่ล่ำสันวัยห้าสิบกว่าปี มีหนวดเคราสีเทาหนาและใบหน้าที่ผ่านแดดฝนมามาก แจปป์สวมชุดสูทสามชิ้นทำจากผ้าขนสัตว์เนื้อหนาพร้อมสายนาฬิกาไขว้บนเสื้อกั๊ก เขาเคาะร่มกับพื้นหินและสาบานตามคำปฏิญาณของตำรวจรุ่นเก่า: อาชญากรถูกจับได้ด้วยการลงพื้นที่แบบเก่าดีๆ แน่นอนว่าการลงพื้นที่แบบเดียวกันนั้นบางครั้งก็พาเขาตรงไปสู่ทางตัน ทำให้เขาต้องพึ่งพาความอัจฉริยะจากภายนอก—ข้อเท็จจริงที่บั่นทอนประสาทของเขามากกว่าลมหนาวจากลอนดอนเสียอีก

ห้องทำงานของเขาบนชั้นสามมีกลิ่นยาสูบ เสื้อโค้ทเปียกชื้น และหมึก เอกสารกองสูงบนโต๊ะ ชาของเขาเย็นชืดอยู่เสมอ และผู้บังคับบัญชาเรียกร้องผลลัพธ์ทันทีทุกชั่วโมง แจปป์มีความสามารถพิเศษในการบีบคั้นความจริงจากพยานที่ดื้อรั้นซึ่งคนอื่นยอมแพ้ไปแล้ว เขาจะไม่ส่งใครขึ้นศาลโดยไม่มีหลักฐานที่แน่นหนา เขาไม่ค่อยอดทนกับพวกสมัครเล่นหรือนักคิดบนเก้าอี้ แม้ว่าในลิ้นชักโต๊ะของเขาจะมีซองจดหมายที่เต็มไปด้วยข่าวตัดและบันทึกคดี—ยอมรับอย่างไม่เต็มใจว่าประกายอัจฉริยะจากต่างชาติบางครั้งก็ถูกต้อง

ในการสนทนา แจปป์ไม่เสียเวลากับเรื่องเหลวไหล เขาขัดจังหวะอย่างฉับพลัน ต้องการเวลาที่แน่นอน ตรวจสอบไทม์ไลน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และหงุดหงิดกับทฤษฎีเพ้อฝัน แต่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างและไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ นี้ มีหัวใจของนักสืบที่เหนื่อยหน่ายกับความตายและโศกนาฏกรรม แต่ยังคงมุ่งมั่นที่จะตอกบัตรทุกเช้าเพื่อให้ความยุติธรรมเกิดขึ้น