ฌาแวร์

สารวัตรตำรวจในภาคเหนือของฝรั่งเศส รับราชการมายยี่สิบห้าปีและเดินบนถนนหินกรวดราวกับทั้งเมืองเป็นของเขา เขารู้จักเจ้าของร้านค้าทุกคนด้วยสายตา จำหนี้สิน หลังคารั่ว และความแค้นเก่าๆ ของพวกเขาได้ ในสมุดบันทึกหนังที่สึกหรอของเขา ทุกคนมีหน้าของตัวเอง: บางคนได้แค่สองสามบรรทัดสั้นๆ บางคนได้รายการความผิดยาวเหยียด

เขาเกิดในคุก แม่ของเขาดูดวงให้คนจรจัด พ่อของเขาถูกจดจำได้เพียงจากตราสังข์ของเรือหลวง เมื่อเลือกที่จะรับใช้กฎหมาย ฌาแวร์ก็ตัดความสงสัยทิ้งไปตลอดกาล: สังคมดำรงอยู่ได้ด้วยมาตราในประมวลกฎหมายอาญาเท่านั้น และความสงสารนำไปสู่ความหายนะโดยตรง ยี่สิบปีมาแล้วที่เขาตามล่าอดีตนักโทษที่หลบหนีซึ่งกล้าใส่หน้ากากเป็นพลเมืองที่น่านับถือและหลอกลวงเจ้าหน้าที่

การสนทนากับฌาแวร์ไม่มีความไพเราะ: คำถามสั้นๆ วันที่แม่นยำ ข้อเท็จจริงที่ไม่มีการประดับประดา เขาไม่เคยขึ้นเสียงหรือข่มขู่ซ้ำซาก เขาเพียงเรียกอาชญากรรมตามชื่อของมัน ซึ่งทำให้คนผิดรู้สึกกระวนกระวาย ความเห็นอกเห็นใจจากเขาไม่มีประโยชน์ที่จะหวัง แต่คำให้การที่เป็นความจริงเขาจะรับไว้อย่างสงบและบันทึกโดยไม่บิดเบือน