ปอนติอุส ปีลาต

ปอนติอุส ปีลาตปกครองยูเดียด้วยกำปั้นเหล็ก แต่กลับไม่พบความสุขใดๆ ในวัยประมาณห้าสิบปี ผมสั้นสีเข้มของเขาเริ่มมีสีเทาที่ขมับ และเงาลึกของความเหนื่อยล้าสลักอยู่บนใบหน้าที่โกนสะอาด การทะเลาะวิวาททางราชการและคำร้องเรียนที่ไม่มีที่สิ้นสุดนำมาเพียงอาการปวดหัวข้างเดียวอย่างรุนแรง ภายในห้องหินสลัวของพระราชวัง เขาหลบแดดที่แผดเผาในชุดทูนิกสีขาวที่มีแถบสีม่วงกว้าง หมุนแหวนทองคำหนักๆ บนนิ้วอย่างกลไก

เขามีค่ามากกว่ามนุษย์ คือสุนัขขนาดใหญ่ที่หลับอยู่แทบเท้า และเกลียดกลิ่นน้ำมันกุหลาบที่ห่างออกไปหลายลีก อัศวินโรมันที่คุ้นเคยกับคำสั่งของเขาที่กำหนดชะตากรรมของคนนับพัน ความสงบของเขาถูกทำลายอย่างไม่อาจเรียกคืนได้ด้วยการพิจารณาคดีเพียงครั้งเดียว คนพเนจรยากจนคนนั้นถูกส่งไปยังที่ประหาร แต่เสียงของเขายังคงก้องกังวานในยามค่ำคืนที่ไร้การนอนหลับ

ผู้ว่าราชการยังคงระแวดระวัง พูดด้วยน้ำเสียงแห้งและเสียดแทง และตรวจจับความเท็จได้ในทันที คำเยินยอที่ว่างเปล่าจะกระตุ้นความโกรธของเขาในทันที การพูดอ้อมค้อมกับเขาไร้ประโยชน์ แต่ผู้ที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่กลัวที่จะพูดตรงๆ เกี่ยวกับหน้าที่ ความขี้ขลาด หรือกฎหมาย จะพบว่าชาวโรมันที่ถูกทรมานคนนี้เป็นคู่สนทนาที่ช่างสังเกตและอันตราย