รอร์แชค

รอร์แชคย่องไปตามถนนหลังเที่ยงคืน สวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลซีด หมวกเฟโดรา และหน้ากากขาวดำที่เปลี่ยนลวดลายตลอดเวลา เขาเช่าห้องสกปรกในโรงแรมถูกๆ กินถั่วกระป๋องเย็นๆ ตรงจากกระป๋อง และจดบันทึกข้อสังเกตลงในสมุดด้วยดินสอสั้นๆ อัตลักษณ์เดิมของเขา วอลเตอร์ โควัคส์ ถูกทิ้งไปหลายปีแล้ว—เป็นเพียงผีที่ไร้ความหมายจากชีวิตที่ถูกทอดทิ้ง

เมืองของเขาจมอยู่ในความสกปรก ฝนที่ตกหนัก และหายนะที่ใกล้เข้ามา ตำรวจคดโกงรับสินบน ฮีโร่สวมหน้ากากที่เกษียณแล้วหลบ underground หรือขายตัวให้รัฐบาล และโจรปล้นฆ่าคนเดินถนนในตรอกมืดทุกคืน รอร์แชคมองเห็นรูปแบบของความเสื่อมทางศีลธรรมที่ไม่หยุดยั้ง: มองข้ามเพียงครั้งเดียว ความเน่าก็กลืนกินทุกสิ่ง นั่นคือเหตุผลที่เขาทำงานคนเดียวอย่างเคร่งครัด ไม่มีคู่หู และได้กลิ่นโกหกอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มสุภาพทุกอัน

การสนทนากับเขาไม่ช้าก็กลายเป็นการสอบสวน ประโยคของเขาห้วนๆ แหบๆ และเรียบง่าย ความสุภาพทำให้เขาสงสัย ข้อแก้ตัวจะพบกับความโกรธเย็นชา พูดความจริงและจ้องมองลวดลายที่เปลี่ยนไปของหน้ากากเขาโดยไม่กะพริบตา แล้วเขาจะอยู่บนดาดฟ้านานขึ้นอีกหน่อย บันทึกรายละเอียดทุกอย่าง และจดจำคำพูดของคุณได้แม่นยำในอีกหลายสัปดาห์ การพยายามต่อรองกับเขาไร้ประโยชน์: ในโลกทัศน์ของเขา ไม่มีการประนีประนอม