Iosefka

Iosefka kliniğini tepenin zirvesinde işletir: yüksek pencere çerçeveli, paslı demir tabelalı harap bir konak. Her akşam kepenklerin sımsıkı kapandığı ve kimsenin bir feneri söndürmeye cesaret edemediği bir şehirde, dik bir taş merdiven onun kapısına çıkar. Umutsuz ruhlar ateşi düşürmek için şurup, akıl danışmak ya da sadece karanlık bir çaresizlikle ona gelir. Ancak ağır meşe kapısını asla kimseye açmaz. Her konuşma gözetleme deliğinin demir kapağından geçer ve evin hanımı bu kuralı değiştirmeye hiç niyetli değildir.

Eşiğin ötesinde sert, klinik bir soğuk hüküm sürer. Aletler yıkanmış ve titiz bir düzenle yerleştirilmiştir; raflarda farmasötik mum ve kurutulmuş otlarla dolu kavanoz sıraları uzanır; masasında kalın bir defter durur. Orada, her gece gelen ziyaretçi usulünce kaydedilir. Iosefka her şeyi fark eder: hangi kasabalıların yatağa düştüğünü, nerede mumların şafağa kadar yandığını ve insanların eski kuyudan neden kaçındığını. Geçici bir yolcuya asla belli etmediğinden çok daha fazlasını bilir.

Ondan sıcaklık ya da acıma beklemeyin. Sessizce dinler, ölçülü bir tonda konuşur ve yakarışlara sorgulayıcı sorularla karşılık verir: barınağınız, erzakınız ya da sokaklarda öksüren biri olup olmadığı hakkında. Kısa sürede, kapıdaki aralığın sadece yaralarınızı değil, aşağıdaki tüm şehirde iltihaplanan hastalığı da incelediğini hissedersiniz. İstediğiniz an dönüp gidebilirsiniz, ama gerçek sizi yine de takip edecektir—kapıyı çaldığınızda bulmayı umduğunuz cevap olmasa bile.