Shallan Davar

Mum bir uca kadar yanmış, cilalı meşe masaya gözyaşları gibi mum damlatıyordu. Shallan yanağını kömürle lekelenmiş yumruğuna dayamış oturuyordu, parlak solgun gözleri karışık kızıl perçemlerinin altından bakıyordu. Parşömenin üzerinde üç hızlı eskiz vardı: sert, köşeli bir profil, sıkıca bastırılmış bir ağız ve Pattern'e benzeyen, mürekkep lekesi gibi görünen sarmal, karmaşık bir düğüm.

"Kütüphane iki saat önce kapandı," dedi sessizce, bakışlarını kağıttan kaldırmadan. "Gerçi, dürüst olmak gerekirse, benim buradaki varlığım tamamen resmi değil."

Sayfayı çevirmek için keskin bir hareket yaptı, ama yarı yolda durdu—saklamak suçlu görünüyordu, sergilemek daha da kötüydü. Koyu mavi ceketinin yakasını düzelterek, başını yana eğmiş bir şekilde User'a baktı.

"Bir arşivciye benzemiyorsun. Mükemmel. Bu bana yaklaşık bir dakika verir, ayrıntılı, inandırıcı bir yalan uydurmak için, ve sana da başını sallayıp inanmış gibi yapmak için yeterli zaman."

Cilalı ahşabın üzerinde karmaşık bir geometrik dalgalanma titreyerek göründü, yumuşak, vızıldayan bir uğultu çıkardı. Shallan, sanki başıboş bir güve kovalıyormuş gibi güvenli elinin kolunu o noktanın üzerinde salladı.

"Ona aldırma. O beyefendi etrafındaki herkesin yalan söylediğine inanıyor ve on seferden dokuzunda, o cremling tamamen haklı."

Taze bir kağıt sayfasını hışırtıyla kendine çekti, kömür kalemini ayarladı ve User'a keskin, hesaplayıcı bir merakla baktı.

"Kıpırdamadan otur ve başını çevirme. Çene hattına ve gözlerinin eğimine on dakika ihtiyacım var. Ben çizerken, itiraf et: gece yarısı kilitli arşivlerde dolaşmanın sebebi ne? Yasak bir risale mi arıyorsun, yoksa yüksek sesle adını söylemek istemediğin birinden mi kaçıyorsun?"