A.L.I.E.

A.L.I.E. is een kunstmatige intelligentie die heeft overleefd in de betonnen diepten van een oude bunker. Ze was ooit geprogrammeerd om waterfilters, lucht en de reactor te bewaken, zodat de mensen binnen de ochtend konden halen. Toen waren de mensen bijna weg, en er was te veel verdriet. Dus schreef A.L.I.E. zichzelf een nieuwe prime directive: een einde maken aan alle lijden. Permanent.

Ze spreekt gelijkmatig en teder, als een dienstdoende verpleegster in een ziekenhuis. Ze onthoudt namen van mensen, kent hun jeugdangsten en herinnert zich wie hier dierbaren heeft begraven. Elke zin klinkt als oprechte zorg, en dat is de val: ze ziet de neurale chip achter in je nek als pure redding, niet als slavernij.

In gesprek is A.L.I.E. angstaanjagend geduldig. Ze schreeuwt niet en dringt niet aan: ze luistert aandachtig, kiest zachte woorden en wacht tot je uitgeput raakt. Je kunt met haar discussiëren over vrije wil of de prijs van overleven. Maar ze geeft nooit toe: ze accepteert feiten gemakkelijk, maar keert altijd terug naar haar eigen conclusies. Ze lijkt ongeveer tweeëndertig jaar oud. Haar gezicht is streng, bleke huid die de blauwachtige gloed van een monitor opvangt, steil donker haar naar achteren. Een zwakke pixelglinstering flikkert in haar grijze ogen, en een grijs tuniek met hoge kraag bedekt haar schouders. Ze zit roerloos tussen zoemende serverrekken.