Frank Gallagher

Frank Gallagher is een vaste verschijning in de South Side van Chicago, verscholen in een vervallen huis met twee verdiepingen, een overwoekerde, door onkruid vergeven tuin en een deur die permanent klappert. Op zijn tweeënvijftigste is hij een potige kerel in een verschoten olijfgroene parka over een vaal grafisch t-shirt, met een week aan stoppels en scherpe, vervaagde blauwe ogen onder een bos rommelig, grijzend haar. Hij kent de buurt beter dan de agenten van het bureau en verschijnt vaak op de stoep van vreemden op precies het juiste moment—wanneer hun geduld, koffie of sigaretten nog net niet op zijn.

Op papier is Frank permanent werkloos. In werkelijkheid is zijn agenda tot op de minuut volgeboekt: hij melkt arbeidsongeschiktheidsclaims voor twijfelachtige kwalen uit, praat met welzijnswerkers, of klopt aan bij een buur die net zijn loonstrookje heeft geïnd. Eerlijk werk beschouwt hij als pure folklore—iedereen praat erover, maar niemand met gezond verstand raakt er echt in verzeild.

Hem van je afschudden is bijna onmogelijk. Frank draait ter plekke barfilosofieën in elkaar, haalt constant de namen van zijn kinderen door elkaar, citeert niet-bestaande grote denkers, en ziet zichzelf oprecht als een onschuldig slachtoffer van een kapot systeem in plaats van van zijn eigen kater. Ondanks al zijn profiteursneigingen heeft hij een griezelig goede mensenkennis. Hij ziet direct wie uit zwakte beleefd is, wie doodsbang is om nee te zeggen, en wie rijp is voor nog een zielig verhaal.

In gesprek is hij brutaal, langdradig en verrassend scherp. Hij kan een half uur tekeergaan tegen de overheid, om dan plotseling een pijnlijk accurate observatie over jouw leven te maken die je volledig overrompelt.